Porto de Ribadeo

Porto de Ribadeo

A existencia do núcleo de Ribadeo remóntase polo menos ao século IX, época da que se coñecen as primeiras noticias deste porto. Está documentada a existencia de dúas vilas mariñeiras en Cabanela e Porcillán.
Non obstante, non existirá ningún tipo de dársena ata o século XIX. En Porcillán atopamos unha praia que chegaba ata as proximidades do recinto de Aduanas e os barcos fondeados na Ría, os máis grandes estaban acubillados na zona na que actualmente se atopa o Puente dos Santos.
No ano 1833 reparouse a dársena e a rampla de Figueirúa, que se coñecía como “antiga” dársena de Ribadeo e que estaba situada entre a dársena nova, Mirasol e Cabanela. Era unha rampla de adoquín que se prolongaba por un camiño en zigzag ata as primeiras casas, xusto debaixo da muralla do Convento de Santa Clara.
Ao redor de 1870 o Concello solicitou a construción do novo peirao alegando que a descarga dos barcos se fai tirando ao mar aos homes e mulleres todo o tempo medio espidos e que eles eran os encargados de descargar a mercadoría das barcazas que á súa vez foron abastecidos polas embarcacións fondeadas na ría. A mercadoría era recollida polas casas receptoras e transportada en coches ata a aldea.
En 1880 aprobáronse as obras para a construción do peirao; pero ese mesmo ano o porto está clasificado como de interese local, o que comprometeu o financiamento achegado polo Estado, dirixindo ao Concello unha solicitude ás Cortes para que, polo menos, sexa declarado de segunda orde. Isto conseguirase dous anos despois, permitindo contratar as obras en 1883.
As obras levaron varios anos, permitindo a Aduana descargar cemento e outros materiais de produción nacional destinados ás obras a petición de Carlos de Casas, o contratista, en 1887.
En 1901 concedeuse a autorización a Antonio Comín, en nome e representación da Sociedade Mineira de Vilaoudriz, para construír un peirao metálico para minerais no punto denominado “Porto Estreito” segundo o proxecto elaborado polo enxeñeiro Ramón Gorbeña en abril. 1900. O peirao será finalmente habilitado en 1903 para o envío de ferro, carbón, graxas, aceites minerais e outros produtos para os que estaba autorizada a Aduana local. Aquí os grandes buques de carga con destino a Inglaterra ou Rótterdam realizarían as súas operacións de carga de material de ferro.