A Senda Comercial

A Senda Comercial

A existencia do núcleo de Ribadeo remóntase polo menos ao século IX, época da que se coñecen as primeiras noticias deste porto. Está documentada a existencia de dúas vilas mariñeiras en Cabanela e Porcillán.
A principios do século XVI, Ribadeo gozaba dunha gran importancia como praza marítima e, desde o punto de vista económico, a vila estaba moi ligada á economía do Atlántico e á carreira cara ás Indias, grazas sobre todo á exportación de madeira en dirección a Sevilla e Lisboa e a construción de barcos, que ocupaban unha parte importante da poboación da comarca.
No século XVII, o viño, a graxa de balea, o ferro, o sal, a sardiña, a madeira, os paus, os barcos, a brea, as peles, o aceite, as olivas, a salgadura, a rusta, os tecidos e os grans de trigo e centeo conformaban o tráfico marítimo desta época, sendo un centro receptor e distribuidor de materias primas e produtos elaborados. O porto tiña un dereito real a efectos de control e pagamento de impostos, polo que todo o tráfico de altura do occidente asturiano e da provincia de Mondoñedo tiña que saír ou parar en Ribadeo.
O período de maior auxe económico de Ribadeo deuse no século XVIII (século da Ilustración ou das luces). As extraordinarias características naturais do porto ribadense convertérono nun lugar moi valorado, considerado polos comerciantes locais como superior a todos os do Cantábrico, pola súa capacidade para servir de abrigo en caso de tormentas. A frenética actividade comercial da época influíu na implantación en Ribadeo de destacados comerciantes tanto da propia vila como de foráneos que impulsarían a construción de novas vivendas, xurdindo unha poderosa clase social que contribuiría á transformación da vila.
O movemento do porto de Ribadeo no século XVIII aumentou notablemente no último cuarto de século, a iso debeu contribuír o tráfico de viños e sobre todo de augardentes, a recadación de impostos era o máis rendible de todos os portos galegos. O tráfico de cereais, bacallau e sal tamén aumentou nestes anos. Toda esta actividade convertería a Ribadeo no terceiro porto galego en volume de recollida, só por detrás dos da Coruña e Ferrol.
Pero o compoñente que impulsaría notablemente este comercio foi a actividade industrial vinculada ao téxtil, reactivada a partir de 1770 co permiso de importación directa de liño e cánabo, que antes chegaban por Bilbao a un prezo superior por comisións.